เราแพ้แต่ทำไมชนะ‬‬

เราแพ้แต่ทำไมชนะ‬‬

ป๋องแป๋งนั่งเชียร์วอลเลย์บอลหญิงหน้าจอกับแม่

ตอนทีมไทยได้แต้มเราก็ เย้!!!

แต่ตอนเสียแต้มแม่ก็ เฮ้อ! เสียดายจัง

ทั้งที่พี่ๆ นักวอลเลย์บอลหญิงของเราตัวเล็กกว่า

ทีมเจ้าถิ่นยังมีแฟนๆ มาเชียร์เต็มสนาม

แต่ทีมเราก็ไม่กลัว สู้ทุกคน

ป๋องแป๋งเห็นพี่ๆ ให้กำลังใจกันตลอดเวลา

แม่บอกว่า พลาดแล้วก็สู้ใหม่

กำลังใจสำคัญที่สุด ต้องช่วยกันเล่น

เกมสูสีมากๆ แม่พูดเล่นๆ เลยว่า

ลุ้นจนหัวใจจะวาย

แม่บ่นกรรมการตัดสินพลาดหลายครั้ง

ไม่ค่อยยุติธรรมในความเห็นของแม่

และสุดท้ายทีมเราก็แพ้ไป

พี่ๆ นักวอลเลย์บอลร้องไห้เลย

พี่ๆ สู้ไม่ถอย น่าเสียดายที่ไม่ชนะ

ป๋องแป๋งไม่ได้ร้องไห้ตามนะ

เห็นแต่แม่ทำหน้าเศร้า น้ำตาคลอๆ

แล้วแม่ก็ยิ้ม บอกป๋องแป๋งว่า

“แข่งกีฬาใครๆ ก็อยากชนะทั้งนั้น

แต่ผลแพ้ชนะก็ไม่ได้สำคัญเท่าเราสู้เต็มที่หรือยัง

นัดนี้พี่ๆ เค้าสู้ไม่ถอย ไม่ท้อถึงจะถูกแรงกดดันมากมาย

นี่เป็นความพ่ายแพ้ที่น่ายกย่องและน่าภูมิใจมากๆ”

ไว้คราวหน้าถ้าป๋องแป๋งต้องแข่งอะไร

ป๋องแป๋งก็จะสู้สุดใจเหมือนพี่ๆ นี่แหละ

จะชนะหรือเปล่าไม่รู้

แต่รู้ว่าต้องทำให้สุดๆ ไปเลยก็พอ

ถ้าแพ้ เราก็จะแพ้แบบผู้ชนะ

แม่บอกป๋องแป๋งแบบนั้น

Powered by MakeWebEasy.com
เว็บไซต์นี้มีการใช้งานคุกกี้ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและประสบการณ์ที่ดีในการใช้งานเว็บไซต์ นโยบายความเป็นส่วนตัวและคุกกี้